Emoties

We hebben meegedaan met de samenloop voor Hoop in Dalfsen. Van vrijdagmiddag 16.00 uur tot zaterdagmiddag 16.00 uur in teamverband rondjes lopen voor het goede doel, het kankerfonds. Het zijn 24 indrukwekkende uren geweest met weinig slaap, veel emotie, veel saamhorigheid en een krachtige sfeer.
Het meest bizarre van de afgelopen dagen is dat de moeder van Rixt een dag voor de samenloop overleed aan kanker. Rixt! Zij is met ons mee geweest naar Frankrijk, de Mont Ventoux op, voor het goede doel, MS. En ik zou voor haar deze samenloop gaan doen. Omdat haar moeder kanker had, maar had gewonnen, genezen was verklaard. We zouden de hoop en het leven gaan vieren en de mensen die nog aan het strijden zijn een hart onder de riem steken door mee te lopen, de strijd aan te gaan door ons fysiek in te zetten. Wat een schok toen ik het bericht kreeg dat de ziekte toch weer om zich heen sloeg en dat de strijd zo oneerlijk was. 5 weken heeft ze gestreden, maar verloren.

We liepen mee in het team van de vriendinnen van Rixt. Wat waren die meiden sterk met elkaar. Hand in hand droegen zij het verdriet en waren zij er voor elkaar en voor ons.
Wat ook zo bijzonder was dat er iedere keer als ik aan de beurt was om te lopen er stilzwijgend een van de meiden aanwezig was om, als het teveel zou worden voor mij, in te vallen.

De maandag na dit heftige weekend zijn lichaam en geest nog in de war.

Geest; Wat een gedoe allemaal. Ik loop over van al die emoties en dan ook nog een ongesteldheid te verwerken. Ik probeer scherp te blijven en alles te organiseren en te overzien maar het is hard werken.

Lijf; het is inderdaad hard werken. Ik voel me slap en moe. Buik doet pijn, benen zijn wankel.

Geest; ik heb de rem er al op gezet, maar er moeten toch echt nog een paar dingentjes worden geregeld. Ik moet met de gemeente en de bank bellen en ik wil die powerpoint voor de presentatie die we gaan geven af hebben zodat ik hem naar Niels kan sturen. Het zijn gelukkig wel allemaal dingetjes die we zittend kunnen doen.

Lijf; tja, gelukkig wel. Hoewel ik weet dat er straks ook nog gekookt moet worden en de pony’s willen ook nog eten. En ik ben al zo slap. Het liefst ga ik nu gewoon in bed liggen met mijn hoofd onder de dekens.

Geest; Ik vind dat je dat ook wel verdient. Je hebt de afgelopen dagen zo ontzettend je best gedaan. Vrijdag heb je je zo kranig geweerd tijdens de Samenloop voor Hoop. In estafette vorm 24 uur lopen voor het goede doel. Je hebt toch maar mooi 4,5 uur gelopen. En gisteren helemaal naar Rijswijk gereden en ’s avonds nog de condoleance en weer terug naar Friesland. Je mag ook wel een dagje slap en moe zijn hoor.

Lijf; ja inderdaad, die samenloop voor hoop. Ik heb daar wel 4,5 uur gewandeld. Weliswaar met stokken en op mijn tempo, maar ik heb het wel geflikt.
Ik was trouwens erg blij met jou, geest. Je hebt 24 uur je best gedaan om alle emoties te managen. Wat een verdriet tijdens die actie. Zoveel mensen die erg ziek zijn of iemand hebben verloren aan die ziekte. Wat ben je stabiel gebleven, daardoor heb ik het zo goed volgehouden.

Geest; Fijn dat je dat zegt. Ik moest erg mijn best doen om al die emoties en heftige gevoelens op afstand te houden. Als ik al die emoties in volle omvang binnen laat komen dan hadden we niet kunnen lopen. En ik wilde jou echt heel graag tot steun zijn tijdens de uren dat wij aan de beurt waren om de rondjes te lopen. Het is echt niet gek dat we moe zijn vandaag. We hebben hard gewerkt. Maar we kunnen weer terug kijken op een mooie actie, we voelen ons weer waardevol omdat we hebben kunnen bijdragen aan een goed doel.

Lijf; Zal ik iets zeggen, Roel is thuis, hij is aan het koken! De schat!

Geest; Yesss, Straks lekker eten en vroeg naar bed! Morgen weer een dag. Ik hoop dat we dan lekker een stuk kunnen gaan fietsen.