Mont Ventoux

Ik heb in juni 2016 en 2017 de grillige kale berg beklommen. De Mont Ventoux in Frankrijk. Met een enthousiast team hebben we de berg bedwongen en met deze actie hebben we beide keren een heel mooi sponsor bedrag bij elkaar gehaald. Door de vele donaties en de lieve woorden die we daar bij ontvingen heb ik veel steun ervaren. Steun die ik goed kan gebruiken bij de dagelijkse strijd die ik lever. Lijf en geest werken steeds beter samen, maar de strijd blijft.

Twee keer heb ik de laatste 6 kilometer de berg op gelopen. Beide keren is het een mentaal kunstje geweest. Het is prachtig om te ontdekken dat de geest tot heel veel in staat is. Door de focus op de juiste manier in te zetten is het mij gelukt om met zware benen en een vermoeid lijf boven te komen. Tijdens de klim zijn lichaam en geest voortdurend in gesprek. Het is dan ook geen gezellige wandeling. Als andere mensen erdoorheen gaan praten gaat lijf om aandacht schreeuwen, raakt in paniek en gilt; “laat mij het niet alleen doen”. Het was ook de afspraak tussen lijf en geest. Ze zouden het samen doen. Deze samenwerking heeft twee keer gezorgd voor een succesvolle beklimming.
Tijdens de klim van 2017 raakte geest hevig geëmotioneerd toen zij ontdekte dat er nog maar twee kilometer gelopen moest worden. Geest wist dat ze het zou redden, dat zij boven zouden komen. Geest maakte een sprongetje van geluk en daardoor kwamen de tranen los. Door deze emotie raakte lijf in paniek en vergat rustig adem te halen. Het gevolg was dat het rechterbeen geen sturing meer had (dat zou geest doen) en dat alle kracht uit het lijf wegstroomde. Geest was op dat moment de controle kwijt en moest alle zeilen bijzetten om alles weer in het gareel te krijgen. Gelukkig waren daar de steunende woorden van Sanne, de bemoedigende glimlach van Niels en de aanwezigheid van Roel. De rest van het team hield zijn adem in, het zag ernaar uit dat ik het niet zou redden, maar toen duidelijk was dat ik het ritme weer te pakken had ging er een zucht van verlichting over de berg en verdween in het dal.
In de weken na de beklimming was lijf erg tevreden. We hadden het toch maar weer mooi gefikt, die laatste, steilste 6 kilometer. Het rechterbeen had de laatste 100 meter wel erg gesleept, maar dat was de schuld van geest. Zij was vlak voor de finish weer in de emotie geschoten, waardoor lijf de laatste 100 meter het alleen had moeten doen. Maar het was gelukt!
Geest daarentegen was bozig. Het was dan wel gelukt, die laatste 6 kilometer, maar de eerste 20 had geest aan de kant gestaan. Geest had het busje gereden en haar best gedaan om het positieve van alles in te blijven zien. Het werd heftig voor geest toen zij zag dat het team uit elkaar viel, mensen niet op elkaar wachtten en Niels met een klein groepje achteraan liep. Vervolgens kwam het bericht dat de laatste 6 kilometer door slecht weer op de top misschien niet begaanbaar waren. Dat zou dus betekenen dat de hele voorbereiding van lichaam en geest voor niks zou zijn geweest. Gelukkig bleek het niet waar te zijn maar Geest had er toen al aardig de pee in en dit bozige gevoel bleef hangen. Bij thuiskomst had geest er behoefte aan om alles in alle rust te overdenken. Geest besloot om de fiets te pakken, de tent, kleren en toiletspullen erop te binden en er drie dagen op uit te trekken. Tijdens het fietsen kwam lijf even in protest maar al snel werd duidelijk dat geest erg blij werd van deze actie. Hierdoor kwam er een enorme kracht vrij waar lijf weer van kon profiteren. En tijdens het fietsen borrelde een nieuw plan naar boven waar zowel geest als lijf blij van werden. Volgend jaar zouden we de hele berg beklimmen, niet lopend, maar op de fiets!
Geest; Ik heb voor volgend jaar een super idee! Weet je wat we gaan doen? We gaan vanaf ons huis in Friesland naar de Mont Ventoux fietsen en dan gaan we op 10 juni, als de tocht door Klimmen tegen MS wordt georganiseerd, naar boven. Dan bestormen we die berg, van onder naar boven! En als het lukt dan lopen we de laatste 6 kilometer.
Lijf; WAT GAAN WE DOEN? BEN JE GEK GEWORDEN OFZO?
Geest; Doe nou niet meteen zo paniekerig. Ik weet wat ik zeg. Jij wordt toch ook zo blij van fietsen. Je vindt het heerlijk met je hoofd in de wind. Het maakt je niet uit of het mooi weer is of dat het regent, je voelt je sterk als je fietst. Je merkt ook dat je beter loopt als je gefietst hebt en dat je de energie voelt stromen. We trekken er 6 weken voor uit. We fietsen twee dagen en nemen dan een dag rust. Per dag fietsen we rond de 60 kilometer. Dat is toch allemaal wel te overzien.
Lijf: Tja, als je het zo vertelt dan wordt ik ook wel enthousiast van het plan. Maar dan geld wel weer dat jij rekening met mij moet houden. Het houdt in dat je gedisciplineerd moet zijn; gezond eten, op tijd rust pakken, veel bewegen en oefeningen doen en natuurlijk vaak op de fiets zitten. Ook als het koud is in de winter.
Geest; ja ja, dat heb ik er allemaal wel voor over. Het idee dat ik volgend jaar zomer een grote tocht ga maken met een groot doel, ik word er nu al helemaal fit, wakker, enthousiast van.
Lijf; Jeetje, ik voel het, ik word helemaal aangestoken door jouw enthousiasme. Kom maar op met die training!
Geest; Weet je wat ik ook nog heb bedacht? We gaan proberen om sponsoren en donateurs te vinden die ons willen steunen. We kunnen dan misschien door onze actie aandacht vragen voor MS en hopelijk halen we veel geld op voor onderzoek naar MS. Ik hoop dat mensen met MS geïnspireerd raken door onze actie en inzien dat een positieve geest en een krachtig lijf helpen bij de strijd tegen MS.
Lijf; Dat zou echt heel mooi zijn! Ik hoop namelijk nog altijd dat al die onderzoeken op een dag iets opleveren. Dat er iets gevonden wordt waardoor ik weer normaal kan functioneren. Ik hoop echt heel erg dat ik op een dag niet meer zo hard hoef te strijden. Ja, we gaan die tocht maken! Voor onszelf maar zeker ook voor het goede doel! Voor een MS vrije wereld!